Post Description

-Collection- Chronological Covers and Concert Classics
-Heritage
-Like an Old Fashioned Waltz [Germany Bonus Tracks]
-Rendezvous [Germany Bonus Tracks]
-Sandy [Germany Bonus Tracks]

Ze had iets met de zee. De eindeloze golven, de wind, de verwaaide geluiden van wegvarende schepen. 
Sandy Denny. 
Niet de minsten zijn kort en krachtig: Denny was de grootste Engelse singer/songwriter. Was getekend: o.a. Robert Plant, Frank Zappa, Pete Townsend, Richard Thompson. Met Fotheringay maakte Denny 1 lp, in 1970 omschreven als 'de toekomst van de pop'. Met Fairport Convention maakte ze eind jaren zestig drie klassieke lp's, waaronder Liege & Lief.Haar 'momentum' lag aan het einde van de jaren zestig, begin jaren zeventig. Twee keeruitgeroepen tot beste zangeres van Engeland, plakboeken vol lovende kritieken, meezingend op Led Zeppelin IV, meespelend in de rockopera Tommy. Een handjevol jaren later is ze vergeten - haar pastorale muziek overspoeld door disco en punk. Richard Thompson vroeg zich ooit af: waarom heeft Denny niet net zo'n status als haar collega Nick Drake? Is ook wel een beetje haar eigen schuld. Haar vier solo-lp's hullen zich soms in grootse arrangementen die in hun nietszeggendheid het zicht op de liedjes ontnemen. Of er klinkt een poging tot 'rock', wat net zoveel 'rock' oplevert als een High Tea. En toch: Thompson heeft gelijk. De laatste jaren verschijnen er voorbeeldig uitgegeven cd-boxen als Sandy Denny: A Boxful of Treasures (zelden dekte een titel zo de lading), en Live At The BBC. Demo's, outtakes, live-opnamen - een spreekwoordelijke goudmijn. Een liedje als 'No End' is op de lp-versie overladen met overbodige strijkers. De kale demo-versie is in ieder woord en iedere toon noodzakelijk. Muziek als harde wintergrond, waarop de sneeuw verhalen tekent.Alexandra 'Sandy' Elena MacLean Denny. She swore like a docker, drank like a horse. Ze was eenzaam - met veel vrienden. Ze kon eindeloos kletsen, zonder veel te zeggen. Haar lach was legendarisch, evenals haar moodswings. Ze was het buurmeisje in een bloemetjesjurk, en tegelijkertijd een onuitstaanbare Diva. Denny wilde het liefst zingen in een band, maar in alles was ze een solistische persoonlijkheid. Ze was de bejubelde zangeres die met liters drank (Sandy on the Brandy was een gevleugelde uitspraak in het Londense uitgangsleven) haar diepgewortelde zelftwijfel probeerde te verdrinken.In 1972 zegt Denny in een radio-interview, bijna terloops: My only ambition is to be happy. Als ze op 21 april 1978 overlijdt, 31 jaar jong, is in haar dagelijkseleven van die ambitie niets terechtgekomen. 'And when this winterdays are over . I won't be singing any sad refrains anymore'. Ze kreeg onbedoeld gelijk. 'No More Sad Refrains' was het laatste nummer op, wat bleek, haar laatste lp. Het verlangen naar 'domweg gelukkig', heeft Sandy Denny als weinig anderen vertolkt in sublieme sad refrains. Zomaar een keuze: 'Who Knows Where The Times Goes', 'Next Time Around' en 'The North Star Grassman and The Ravens'. Live. Stem en piano vertellen met een hallucinerende precisie hoe dit verlangen klinkt.