Post Description

Onorthodoxe theorieën in bovenste regionen van de cabaretdivisie.

Lebbis kenmerkt zich door een spervuur aan grappen, vaak over de actualiteit van de dag. De vrijblijvendheid van de actuele grap maakt plaats voor engagement. De persoonlijke betrokkenheid bepaalt de keuze van de onderwerpen. De vorm van zijn voorstelling leunt tegen die van de stand-up comedy en door de toegenomen diepgang is het de meest actuele versie van het traditionele cabaret.
Hoe laat begint het schieten? is de beste titel ooit bedacht. Alles zit erin. 
Hoe laat staat voor De Tijd, vergankelijkheid, de drang van de mens om slaaf van de klok te zijn, waardoor we meer doen in minder tijd, maar uiteindelijk niks meer echt beleven. 
Begint staat voor hoop, ergens aan beginnen, toekomst gericht, zand erover, politici zijn ook maar mensen.
En het schieten is macht, geweld, energie.

Hoe laat begint het schieten? Het zou wel eens mijn beste programma ooit kunnen worden.

Hoe laat begint het schieten? 
Mensen vragen al snel, waarom die titel?
Kijk. Ik ga in dit nieuwe programma de wereld weer een stukje beter maken. Dat geloof ik. Zoals de aanhangers van Transcendente Meditatie geloven dat ze uiteindelijk kunnen vliegen. Zoals Jan Peter Balkenende denkt dat hij een Christen is. Zoals astrologen geloven dat het moment waarop je geboren bent en de stand van de sterren onze levensloop beïnvloeden. Zo denk ik dat ik de wereld beter ga maken. In ieder geval voor mezelf, want: verbeter de wereld, begin bij jezelf. 
En als iedereen dat doet wordt het toch beter.

En hij is niet van mij, die titel. Hij is van Jacco. Mijn technicus. Die riep een keer in New York tegen een agent, 'Hé joh, hoe laat begint het schieten?' Wij lachen. Hij verstond het toch niet. Ach, je moet er bij zijn geweest.

Bij hem vergeleken is Dolf Jansen momenteel een oase van rust. Hans Sibbel alias Lebbis heeft zijn razendsnelle tempo nog eens opgevoerd in zijn voorstelling "Hoe laat begint het schieten?"

Lebbis kenmerkt zich door een spervuur aan grappen, vaak over de actualiteit van de dag. De vrijblijvendheid van de actuele grap maakt plaats voor engagement. De persoonlijke betrokkenheid bepaalt de keuze van de onderwerpen. De vorm van zijn voorstelling leunt tegen die van de stand-up comedy en door de toegenomen diepgang is het de meest actuele versie van het traditionele cabaret.

Als een verbale duizendklapper knalt hij. "Nee, moedig me niet aan", weert hij af, als zijn publiek joelt en klapt.

Het verhaal van zijn gloednieuwe solo is nauwelijks samen te vatten. Maar dat hij zich weer godsgruwelijk opwindt, mag duidelijk zijn. Zelfs op de nog maagdelijke president Obama vindt hij wel een smetje. "Het is geen echte neger."

In Brits Guyana, het Amazonegebied, komt Lebbis in gesprek met indianen. Hun rust en eenvoud staat in schril contrast met onze economische ratrace. "Wat doen jullie dan in de regentijd", vraagt hij zich af. "Just relax", luidt het antwoord. Een opmerking die nou net niet van toepassing is op de cabaretier.

Kredietcrisis, energieverbruik, broeikaseffect, verzekeringen, digitale handtekening en terreurdreiging.
Druk op een knop en Lebbis brandt los. Zijn betogen zijn dwingend maar altijd onderhoudend en verfrissend. Vooral zijn redeneringen over beveiligingsbeambten, anticonceptiemiddelen, religie, het tijdschrift Happinez, astrologie en vrouwen bevatten veel sterke grappen.

Hij is geen cabaretier met enkel meninkjes. We krijgen ook een blik in het persoonlijke leven van Lebbis zelf. Zijn worsteling met vrouwen, de reizen en wateroverlast thuis. Zijn banjo wacht geduldig op dat ene mooie liedje. "Wij vinden het raar als we niets te kiezen hebben", verzucht Lebbis en ontvouwt vervolgens ons grote probleem. Maar hij biedt ook een oplossing: "We moeten focussen."

Het is niet alleen het mondelinge vuurwerk waarmee Lebbis ons wakker schudt. Meer nog is het zijn stuwende urgentie die onze grijze hersencellen activeert.