Post Description

Waarschijnlijk niet zo’n bekende naam, nog. Hij was de frontman van de Italiaanse Americana band Lowlands. Al wat bekender? Ik denk het niet, bij mij ook niet dus. Maar nieuwsgierig werd ik wel toen hij landde op mijn harde schijf. 

Het is een zeer persoonlijk debuut- en solo album geworden. Gedwongen, want Lowlands hield op te besstaan. Hij beschrijft het zelf het beste: “In a way I have always written about love and death, only this time I was not in the observer’s balcony but had to face the issue square on. The album is a journey in and out of darkness. Following whatever love and light I could find. We live, we grow and music helps along the way. I think this is my most personal and possibly best album. The amount of luck and love I have been granted is humbling. This record is hopefully a thank you note and a sorry note to whomever I hurt along the way.” 

Zie hier de achtergrond. Het is zeker geen depressief album geworden, eigenlijk meer hoopvol. Dingen kunnen alleen maar beter worden. Dat wordt het beste weergegeven in ‘I Can’t Tell Ya’, het laatste nummer:

I believed in many ways this old blues would never leave ,
I lost my faith, the price I had to pay.
But the sun came up on a winter’s morn’, I turned my hurt into songs ,
I found my faith, the only way to keep going on.

Een mooie emotie om mee te eindigen.

Tracklist:
01 – Beat the Night
02 – I Got Hurt
03 – Look at Me
04 – Hold Me Tight
05 – Harm’s Way
06 – Judgement Day #2
07 – 45
08 – Three Times Lucky
09 – Sleepwalking
10 – I Can’t Tell Ya

Staat er compleet op, 20% pars mee gepost. Met zeer veel dank aan de originele poster.

“Muziek is kunst en kunst moet voor iedereen bereikbaar zijn, anders is het elitair.”

https://www.youtube.com/watch?v=Lvdu2sEep2U